opdracht
Bij de kennismaking werden de architecten geconfronteerd met een verkaveling waar de woningen behoorlijk dicht op elkaar staan gepakt. Een verhoogde woondichtheid mag dan wel een mooi sociaal en duurzaam geïnspireerd uitgangspunt zijn; het vraagt wel om een passend antwoord op het privacy-vraagstuk.
typologisch onderzoek
Omdat het zondermeer voorzien van grote zuidgerichte glaspartijen ter captatie passieve zonnewinsten, hier te veel inkijk zou veroorzaken, werd een andere oplossing gezocht.
Over de gehele lengte van de ZW-gevel werd een vide geïntroduceerd. Hierdoor konden de ramen in deze gevel vrijer in hoogte worden gepositioneerd, zonder storende of moeilijke aansluitingen met de tussenvloer. De in de zijgevel hoger gepositioneerde ramen brengen enerzijds daglicht/zonnewarmte dieper in de woning en verhinderen anderzijds storende inkijk.
Binnenshuis profileren de speels geschikte raamkaders zich als het ware als opgehangen schilderijen. In tegenstelling tot één enkel groot raam, kadert ieder venster een specifiek tafereel uit de omgeving. Zo werd “éénheidsworst” vermeden en heeft elke plek in huis zijn eigenheid.
De vide weet ruimtelijk een brug te slaan tussen gelijkvloers en verdieping.
Het geheel is verpakt in een sober wit sierpleister jasje. Het monoliet en uniform voorkomen van het bouwvolume is niet enkel een gevolg van het compact energiebewust bouwen, maar zet tevens het speelse ramenspel in de kijker.
Daar waar de architectuur en constructie van de ZW-gevel volledig ten dienste werd gesteld van het binnenhalen van daglicht en zonnewarmte, kreeg de tegenoverliggende NO-gevel bewust een behoorlijk gesloten karakter. Aldaar bevinden zich alle technische en sanitaire ruimtes.
Niettegenstaande de laatste afwerkingen nog moeten gebeuren en de spaarlampen nog geplaatst, vindt u heden reeds enkele sfeerbeelden van het interieur.
Foto: denc!-studio